Preek zondag 21 – één brood, één lichaam!

Preek gehouden in Heemse

Tekst: Zondag 21 (met name v/a 55); 1 Kor 10:17

 

Geliefde gemeente van Jezus Christus,

[#1] Vanmiddag gaat het over verbonden zijn. Via Facebook, Linked in, instagram of twitter worden veel mensen aan elkaar verbonden. Je krijgt een nieuwe volger of een nieuwe vriend. Iemand die leest wat je schrijft, die ziet wat je post. Je raakt verbonden met mensen die je soms jaren niet hebt gezien of die aan de andere kant van de wereld wonen. Kennelijk is er bij ons een sterke behoefte aan verbondenheid: dat we graag gezien willen worden, willen delen wat ons bezig houdt, dat we benieuwd zijn wat anderen bezighoudt.

Toch kun je je aan de andere kant ook afvragen: hoe verbonden zijn we met elkaar? Neemt de verbondenheid juist niet af? Ik hoorde van de week iemand zeggen: als we op een verjaardag zitten, dan kan ik niemand spreken want iedereen zit achter zijn schermpje. Of het verbonden zijn is er niet, als iemand zegt: er komt bijna nooit iemand op bezoek. Als we vooral druk bezig zijn met onze eigen dingen en de doelen die we willen bereiken. Als je hoort over hoe in de stad, nog meer dan op het platteland, veel mensen zich eenzaam voelen. Sociale media ondersteunen en stimuleren contacten, maar echte ontmoeting is toch onmisbaar!

[#2] Vandaag willen we opnieuw leren wat het betekent om verbonden te zijn. Ik las ergens dat iemand zei: als je over dit onderwerp preekt, over de band die je als christenen hebt, over de gemeenschap der heiligen, dan zou je eigenlijk moeten zorgen dat je in die dienst ook het avondmaal viert. Dat je ook echt ervaart dat je bij elkaar hoort en dat het te zien is dat je met Christus verbonden bent en met elkaar verbonden bent. Wat mooi dat we dat dan ook doen vandaag. Dan past ook op na zo’n viering, in de ‘nabetrachting’ ons af te vragen: welke stimulans heb ik ontvangen om nog meer om te zien naar een ander, om nog meer met de ander verbonden te worden. Zoals we lezen in het formulier: omdat het één brood is, zijn wij, ook al zijn we met velen, één lichaam: we worden als broers en zussen aan elkaar verbonden en we mogen dan ook in woorden en daden laten zien dat we zo’n eenheid vormen.

 

[#3] De tekst uit het formulier komt uit het gedeelte dat we net gelezen hebben uit 1 Korinthiërs. Paulus is daar aan het woord. Hij merkt dat sommige mensen deel nemen aan offermaaltijden voor de afgoden van het grote Romeinse rijk. Daar snapt hij helemaal niets van. Die afgoden bestaan niet echt, maar door je te verbinden met de andere mensen in zo’n offer: lever je je wel uit aan kwade machten en kwade demonen. Je wordt één met mensen die niet met Jezus verbonden zijn, maar met andere machten. Kijk als het vlees later op de markt ligt, dat daar tijdens de offers geofferd is, dan kun je nog zeggen: die afgoden zijn niets en ik wil het wel eten, al waren er mensen die daar moeite mee hadden en moest je daar misschien rekening mee houden. Maar naar zo’n offerfeest gaan: meejuichen en joelen, eten en drinken voor andere goden. Dat kan niet, want je wordt één. Zoals je vandaag ook niet christen kan zijn, en tegelijk wel een evenement of uitvoering gaat bezoeken van mensen die vloeken in hun muziek of liederen, die er goddeloos op losleven en waar drank of drugs de boventoon voeren. Dan wordt je één met zo’n groep, dan krijgen demonen vat op je, je verbindt je aan kwade machten.

Zo zegt Paulus: Als je eet van het brood wordt je toch één met het lichaam van Christus? Als je drinkt van de wijn wordt je toch een met het lichaam van Christus? Hij stelt het als vraag: hij hoeft er niet eens een antwoord op te geven, want dat is wat iedereen begrijpt. Zo begrijp je ook dat je deel krijgt aan elkaar. Wij hebben als gelovigen maar niet allemaal alleen een band met Christus. Door te drinken uit dezelfde beker, door te eten van het zelfde brood ontstaat er een verbondenheid met elkaar. Dat kun je daaraan zien dat het brood waarvan we eten, eigenlijk één brood was, wat we later in stukken hebben verdeeld.

 

[#4] We zijn als gemeente maar niet een stapel stenen, die opgestapeld bij elkaar liggen. Zelfs het beeld van een boeket bloemen schiet wat betreft het met elkaar verbonden zijn tekort, want dan zijn het nog losse bloemen. We zijn als druiven die verbonden zijn met dezelfde wijnstok. Of, zoals vroeger in het formulier stond: uit vele beziën, (dat is druiven) samengeperst zijnde, vliet één wijn en drank en vermengt zich onderling. Of nog mooier: we zijn een lichaam, waarin we allemaal met elkaar verbonden zijn. Waarbij het bloed stroomt naar de verschillende delen van het lichaam. Waarbij we niet zonder elkaar kunnen, zoals Paulus in 1 Korintiërs 12 en Romeinen 12 ook verder uitwerkt. Wanneer er met één deel wat is, dan raakt dat de andere delen. Wanneer je je vinger verwondt, dan kijken je ogen wat er aan de hand is, dan gebruik je je benen om verband op te halen, dan gebruik je je handen om de pleister op te plakken. Als één lid lijdt, lijden alle leden. Je kunt niet zonder elkaar. Zo word je als degenen die van dat éne brood eten ook werkelijk met elkaar verbonden.

 

Maar lukt dat ook ons ook om met elkaar verbonden te zijn? Geven we ook echt om elkaar? Als we dat uit eigen kracht proberen te doen, dan wordt het lastig. Dan wordt het een soort moeten dat je uitput. Dan voelt het als: ik moet dit nog doen, er wordt weer iets van mij verwacht. Daarom is het zo belangrijk om te beginnen bij Christus. Paulus zegt ook: door het brood word je één met Christus. Hij is het hoofd van het lichaam. Hij is het die zijn gemeente vergadert, beschermt en onderhoudt, zegt de Catechismus. Als een goede herder zorgt Hij voor zijn schapen. Hij geeft hen wat zij  nodig hebben. Bij Hem mogen we de diepste troost vinden en geweldige beloften: eeuwig leven, vergeving van de zonde, kind-zijn van God. En door de werking van de Heilige Geest komt dit ook echt in je hart en in je leven. Je krijgt deel aan hem, staat in het eerste deel van v/a 55.

 

[#5] Vanuit wat je daarin in Christus ontvangt, ook in het H.A.: mag je met elkaar verbonden zijn. Het is een hele sterke tekst uit de bijbel, het is een hele mooie gedachte bij het avondmaal. Maar krijgt dit ook werkelijk vorm in de gemeente? Is er in plaats van samen op weg zijn, van verbondenheid en op elkaar betrokken zijn, niet juist veel onverbondenheid? Dat er weinig inzet is, dat de 2e kerkdienst verzuimd wordt en we onze eigen gang gaan; dat er geshopt wordt: dat je zelf kijkt waar je iets aan hebt, in plaats van op je eigen plek waar je geroepen bent je bijdrage leveren? Ik heb deze week verschillende keren gevraagd: welke contacten heb je in de gemeente? Met wie ben je verbonden? Wie vraagt jou wel eens: hoe is het? Of wie komt wel eens binnenlopen of nodigt je uit? In de meeste gevallen schrok ik er behoorlijk van. Ben je ook bereid om werkelijk met degene die voor je loopt of naast je zit een band aan te gaan. Vraag je: hoe is het met je? Kijk je elkaar aan? Dat je wel in de kerk komt, maar dat er doordeweeks verder geen contacten zijn met mensen uit de kerk. Dat er soms heel makkelijk naar een ambtsdrager gekeken wordt: hij gaat er toch wel naartoe of hij doet wel een bijbel open. Gemeenschap der heiligen wil niet zeggen: een paar enthousiasteling staan te trekken aan de kar, en de anderen zitten er lekker op en laten zich trekken. Het betekent dat we samen ons inspannen en samen onze gaven gebruiken om elkaar te helpen. En dan gaan soms dingen ook ontzettend fout: daarvoor hoeven we niet eerst naar Syrie. Ook achter de voordeur kan er van alles misgaan. Zoals Kain zijn broer Abel vermoorde, is er later nog veel mis gegaan. De broedermoord werkt door. Soms is er ruzie, misverstand. Kinderen worden soms buitengesloten en mogen niet meedoen. Ze ervaren dat hun ouders maken ruzie maken. Ook in de kerk gaat er soms van alles mis.

 

[#6] Maar de catechismus roept ons dan op om onze gaven tot heil van de naaste te gebruiken. Roept op tot naastenliefde! Om de gaven te gebruiken die we ontvangen hebben. De Heilige Geest wil ons door de verbondenheid met Jezus steeds meer op Hem doen lijken: de vrucht van Geest is vrede, liefde, blijdschap, zelfbeheersing. Deze dingen vormen je eigen leven, je karakter, en hopelijk plukken ook anderen daar de vruchten van. Maar naast de vrucht, zijn er ook de gaven van de Geest. En iedereen heeft andere gaven gekregen. De één is muzikaal, de ander kan goed tekenen, een volgende goed leren, een ander kan een motor uit elkaar halen of zo weer in elkaar zetten, een volgende is goed in koken en weer een ander kan goed sporten. Een volgende heeft zijn woordje klaar, maar een ander kan goed luisteren. En dat zijn soms heel gewone gaven: een timmerman gebruikt zijn gaven of hij nu gelovig of ongelovig is. Maar toch is daarin de Geest aan het werk. De mensen die de tempel bouwden deden dat door de Geest. Juist die verschillende gaven zijn nodig om de kerk op te bouwen: maar de vraag is; gebruik je ze ook om de ander te helpen, om met elkaar te bouwen aan Christus gemeente. Of je gebruik je ze voor je eigen carrière, roem, eer, om zelf een behaaglijk leven te kunnen leiden. Natuurlijk zijn er dan ook dingen die gewoon moeten: je dagelijks werk, je huiswerk. Taken waardoor je uiteindelijk later in je werk weer wat voor anderen kan gebruiken.

De catechismus heel scherp: je moet je gaven tot nut en heil van de ander gebruiken! Het is geen keuze. Het is niet zo van: dat doen die paar enthousiastelingen wel in de kerk. Paulus heeft gezegd: je hebt deel aan Christus, en dus ben je één lichaam geworden. Het is jammer als je van alles zou kunnen betekenen, maar dat je het zaad niet zaait op de akker en er zo niets met jouw zaad gedaan wordt. Of zoals die man die talenten kreeg en het begroef onder de grond, in plaats van dat hij zijn talenten gebruikte. Laten we onze gaven juist gebruiken voor elkaar, zoals de eerste en tweede slaaf deden: je wordt er zoveel rijker van!
[#7] Dan ontstaat er steeds meer een gemeenschap waarin we in gebed, woord en daad elkaar opbouwen. Dat je je inzet als vrijwilliger of vraagt of je ergens nog wat kan doen in een commissies. Dat je bidt voor elkaar. Dat je de mensen in je wijk niet alleen ziet als buren, maar ook als gelovigen. Ook daarin samen elkaar aanspoort om mee op weg te blijven gaan. Daarbij mogen jong en oud ingeschakeld worden. Mooi als er een generatieavond is, waarin oud en jong in gesprek zijn. Mooi als rondom een avondmaalsavond ook gedacht wordt aan de jeugd. Iedereen hoort erbij, ook de kinderen. Jezus werd maar weinig boos, maar wel toen de leerlingen de kinderen op een afstand gingen houden of hen niet belangrijk vonden: toen mochten ze juist naar voren komen en zegende hij hen.

Zo raken we steeds meer met elkaar verbonden. Worden we dan allemaal hetzelfde? Nee, we zullen verschillend zijn. Maar wat maakt ons één? Vergelijk het maar daarmee dat we als het ware in een cirkel om de Here Jezus heen staan: we staan daar allemaal als verschillende gemeenteleden. We hebben onze eigen gewoontes, achtergrond,  geaardheid, huidskleur, taal, maar we zijn gericht op de Heer: Jezus Christus. Zolang Hij het middelpunt vormt en centraal staat, blijven wij een cirkel vormen. Een gemeente die samen gericht is op de Heer.

Laten we zo samen kerk zijn. Waarbij we bereid zijn om van elkaar te leren: dat jongeren hun best doen te begrijpen waarom een Psalm als Psalm 91 zoveel troost kan geven in een situatie van verdriet; maar dat ouderen ook zien hoe jongeren in meer eigentijdse liederen God willen prijzen. Zo vormen we samen één lichaam: een gemeente, doordrenkt van de Geest van God. Waarbij we juist degenen die niet zo makkelijk contacten hebben, extra in het oog mogen houden. Er voor hen mogen zijn. Om dan tenslotte niet meer door een teken, een symbool van brood en wijn met Christus verbonden te zijn, maar Hem te ontmoeten. Zodat wij als lichaam, weer echt met het hoofd verbonden zijn en voor altijd met Hem zullen leven.. Als wij de wijn met hem nieuw zullen drinken. Kom laat ons dus blij zijn en vol vreugde want de bruiloft van het lam komt! Amen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: