2 Petrus 3:18 – Groei in de genade (Sola gratia)

Preek Heemse, 29 okt 2016

Geliefde gemeente van onze Heer Jezus Christus,

[Luther] Dinsdag 500 jaar geleden spijkerde Luther zijn stellingen op die slotkapel. Luther kwam op, zoals we de laatste weken gezien hebben, voor alleen de bijbel, alleen door geloof, maar ook (en dat staat vandaag centraal) voor alleen genade, sola gratia. De mensen werden in de dagen van Luther bang gemaakt voor de hel. Luther zelf was jarenlang bang geweest en had zich afgevraagd of hij wel gered zou worden. Hij ging gebukt onder Gods straffende gerechtigheid Hij had echt zijn best gedaan: veel bidden, zichzelf slaan, slapen zonder deken, een pelgrimsreis naar Rome. Maar hij vond geen rust bij God. Hij vond geen genade. Tot hij in de bijbel las over dat je alleen door genade gered wordt, niet door werken. Het is een gave van God. Toen voelde ik dat ik helemaal herboren was en door open poorten het paradijs was binnengegaan (1519, de psalmen las). Dat is de gerechtigheid van God: Ik prees dat liefste woord gerechtigheid met een liefde waarmee ik daarvoor het begrip gerechtigheid God had gehaat.

[vandaag?] Wat heeft die boodschap van genade ons vandaag te zeggen? Daar willen we vandaag op letten. Ook met het oog op het avondmaal volgende week. Als we ons voorbereiden op het avondmaal welke plek heeft de genade dan? Besef je aan de éne kant dat ook jij, als er erge zonde in je leven zijn, als er veel gebrokenheid is, als je God niet zo belangrijk voor je is als Hij wel zou willen … dat je toch dankzij genade welkom bent aan de tafel van Jezus Christus. Is het echt alleen genade?

Maar aan de andere kant: besef je hoe groot en heilig God is, dat de aarde eens door vuur zal vergaan, dat alles aan het licht zal komen? En dat je dan niet door goedkope genade, door alleen het noemen van de naam Jezus gered kan worden? Besef je dat God niet alleen een noemen van zijn naam vraagt, maar ook werkelijk een heilig, onberispelijk en smetteloos leven?

[genade als bevrijding] Voor Paulus was genade een geweldige ontdekking. Hij was opgegroeid met de werken van de wet. De last van de wet. Hij mocht aan het Joodse volk vertellen dat ze van die last bevrijd waren. Hij hamerde er keer op keer op dat ze alleen door genade gered werden. Als God zou komen om te oordelen, zouden ze niet op hun werken, maar op hun geloof afgerekend worden.

Ook voor Luther was die genade echt een bevrijding, zoals we net zagen. Hij had ook veel angst voor de duivel en de hel. Voor het oordeel dat kwam.

Het kan ook vandaag gebeuren dat je opgroeit in een kerk, of dat nu gereformeerd is of katholiek en dat het altijd om de regeltjes is gegaan. Dat je aan allerlei verwachtingen moest voldoen. Dat je je eigenlijk nooit goed genoeg voelde voor God. Wat is het dan een bevrijding, een opluchting als je echt de goede boodschap hoort: wij kunnen niet zelf een weg naar de hemel maken, maar God kwam naar ons toe in zijn Zoon. Je hoeft niet je leven gebukt te gaan onder de vraag of je uiteindelijk toch niet eerst lang in het vagevuur moet branden, of dat je nooit van jezelf mag zeker mag zeggen of je wel een kind van God bent. We mogen leven van zijn genade. Hij heeft aan het kruis voor al onze zonden betaald. Wat een wonderlijke genade en liefde.

[goedkope genade] Maar nu kan het zomaar gebeuren dat je in de kerk opgevoed bent, en dat je steeds hoort over genade. Alles is genade! Genade wordt een soort systeem. Je zonden worden toch wel vergeven. Als er iets mis is in je leven dan vraag je toch gewoon vergeving, dan komt het toch wel goed? Ook in de brief aan de Romeinen komt die reactie naar voren: Paulus vertelt over de genade, en dan zeggen ze: moeten we dan maar doorgaan met zondigen? Hoe meer zonde, hoe meer vergeving! God vergeeft toch wel, vergeven is immers zijn beroep (pardonner c’est son métier). Ook bij Petrus lezen we over mensen die zeggen: we zien niet zoveel van God, Christus komt nog niet terug, wij volgen gewoon onze eigen begeerte. We doen wat we zelf willen.

[besef de heiligheid] Ik denk dat voor sommigen in de kerk het probleem van die goedkope genade, een grote probleem is, dan dat we niet zouden weten wat genade is. Besef je voldoende wat het betekent om tot de tafel van de Heer te komen? Besef je hoe groot en heilig God is? Petrus schrijft hier: zorg dat je straks smetteloos, heilig en in vrede wordt aangetroffen. Wil je werkelijk dat God je zo ontmoet?

Want het maakt wel degelijk uit hoe je leeft. Die mensen van toen zeiden: ik merk toch niets van Jezus. Hij is ook nog niet teruggekomen. Maar stel dat Hij terugkomt. Hoe zal hij je dan aantreffen. De aarde is al een keer door water vergaan. Straks zal de aarde door vuur vergaan. Als zal verbrand worden. Alles zal aan het licht komen. Het zal een verschrikkelijke dag zijn. De dag zal heel plotseling komen, je weet niet wanneer, hij komt als een dief in de nacht. De elementen gaan in vlammen op: dat wil zeggen, alles verdwijnt, alles wordt blootgelegd. En zegt Petrus dan: hoe heilig en vroom moet je dan niet leven.

[reactie Petrus] Toch gaat Petrus dan niet terug naar een soort werkheiligheid. Alsof je dan zelf zou moeten presteren. Hij zegt erbij: wij vertrouwen op Gods belofte. Wij zien uit naar die nieuwe hemel en nieuwe aarde. God heeft eens in het paradijs beloofd dat Hij de strijd aan zou gaan met de duivel. Hij heeft zijn Zoon gegeven. Zijn belofte staat vast. Wanner we geloven in die belofte, mogen we zeker zijn van onze redding. En even later maakt Petrus nog een keer die zelfde beweging: leef onberispelijk. Maar bedenk dat het geduld van onze Heer, uw redding is. We worden niet gered door onze werken, maar alleen uit genade. Door het geduld van onze Heer. En nog een keer maakt hij die beweging: laat je niet meeslepen op de wegen van die dwaalleraren. Laat je niet leiden door je eigen begeerte, maar groei in de genade en kennis van de Heer Jezus Christus.

[Groei gevraagd] Dat vers heb ik ook als tekst voor vanmorgen gekozen. Groeien in de genade, dat is wat we nodig hebben op weg naar de wederkomst. Ook op weg naar het Avondmaal volgende week. Misschien zeg je: in de genade kun je toch niet groeien. Het is toch alles of niets. Genade is toch een cadeau dat je krijgt. Hoe kun je nu toenemen in de genade? En toch is het die manier waarop Petrus erover schrijft. Hij koppelt eraan vast. Groei in de genade en het kennen van Christus. Wanneer je niet groeit in de genade, dan gebruik je de genade verkeerd. Dan vraag je achteraf nog even snel vergeving, dan zie je het avondmaal als en soort betaling van de zonden van de afgelopen twee maanden, dan worden die zonden achteraf vergeven. Dan leef jij je leven en dan mag God dat achteraf nog even schoonmaken, maar eigenlijk leef je zonder God. Ik heb het idee dat Petrus daar ook op doelt als hij zegt dat de woorden van Paulus verdraaid worden. Zo van: Het is toch genade, dan maak ik m’n eigen keuzes als het gaat over het huwelijk, mijn werk, mijn geld, mijn uitgaan, mijn gedrag, mijn omzien naar de naaste. En achteraf zal God het dan wel weer genadig vergeven.

[duur betaald met bloed] Maar zo moet het dus niet! Groeien in de genade en kennis van Christus, is genade die aan het begin komt. Je groeit in de kennis van Christus. Je beseft dat die genade van Christus niet goedkoop was, maar Hij wilde de straf van God over de zonden betalen om aan Gods gerechtigheid te voldoen. Hij moest als volmaakt mens op een zondige aarde rondlopen. Hij nam onze moeiten en pijn op zich, onze nood heeft hij gedragen. Hij werd geboeid, hij werd onschuldig veroordeeld. Hem werd in de olijfgaard het bloedige zweet uitgeperst. En dan begon daarna pas het lijden aan zijn lichaam. Waar wij eeuwig gestraft zouden zijn in de hel, werd Jezus gestraft aan het kruis. Spijkers door zijn polsen en voeten. Benauwd doordat Hij aan zijn armen hing. Het bloed stroomde langs het kruishout. Zo duur is er voor onze redding betaald.

[Dan groei je in de genade] Wanneer je groeit in het kennen van Jezus, besef je steeds meer wat Hij gedaan heeft. Dan zie hoe oneindig groot die genade is. Paulus beschrijft dat in Rom 6 in de beelden van de doop: we staan niet na het kruis om onze hand op te houden. Nee: we gaan in het water van de doop met hem kopje onder. We sterven aan de zonden. En we staan op om met Hem verbonden nieuw te leven. Dan word je verbonden met Jezus en bid je tot hem: overdag als je weer eten krijgt, uit genade. ’s Morgens als er weer een dag voor je ligt. ’s Avonds als je gaat slapen. Dan verlang je en zie je uit naar het avondmaal, waar je inderdaad mag geloven dat God je zonden vergeeft. Maar wat toch vooral het feest is van de verbondenheid met Christus. Dan verlang je om je leven in verbondenheid met Hem te leven. Om je leven nieuw en mooi te maken. Hoe? [Dan sta je niet met je handen in je zakken te kijken]. Nee, niet omdat je bang bent voor het oordeel, maar omdat je verlangt naar die dag dat je altijd met Hem zal leven. Mag wonen op de wereld waar gerechtigheid woont. Daar mag het avondmaal al een voorproefje van zijn! Amen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: