Romeinen 12 – Ik geef mijzelf voor U!

Preek Heemse, 2 juni 2019
Tekst: Romeinen 12:1-8

Geliefde gemeente van onze Heer Jezus Christus,
[#1] Ik weet niet of je wel eens naar ‘The Voice’ kijkt of naar het Eurovisiesongfestival. Als je daarnaar kijkt dan is dat een soort talentenjacht. Sommigen mogen zingen en meedoen, sommigen bakken er niets van en druipen teleurgesteld af. Anders schitteren op het podium en worden gekozen. Ze gaan op tournee en worden beroemd. Zou je kunnen zeggen: degenen die hier voorin de kerk zitten zijn zulke sterren: zij mogen nu deze plek innemen en straks op het podium zitten?
[#2] Of is het meer zoals van de week op de app van de voetbal. Het seizoen is weer voorbij, de kleren moeten worden ingeleverd, maar ze moeten dan ook schoon zijn. Wie regelt dan dat die kleren gewassen worden. Gelukkig is er iemand zo lief is om aan te bieden de kleren wel te wassen zodat ze makkelijk in één keer ingeleverd kunnen worden. Degene is niet zozeer uitgekozen, maar staat straks wel de vieze kleren in de wasmachine te stoppen en de shirtjes op te hangen. Zou je daar de ambtsdragers mee kunnen vergelijken: als er niemand is, dan willen zij het wel doen?
Je snapt dat beide voorbeelden mank gaan, al zit in beiden een kern van waarheid. Maar wat betekent het dan om samen een kerk te vormen, waarin taken gedaan worden, waarin iedereen verschillende dingen goed kan? Waarbij sommigen een ‘grote ik’ hebben, anderen zich niet gezien voelen, een derde heel enthousiast is, maar een vierde teleurgesteld zich terugtrekt. Wat is het verschil tussen de gemeente, en de muziek, sport of hobbyclub? Hoe kun je als gemeente voorkomen dat je wegzakt, maar dat je het juist volhoudt en tot bloei komt en een levende, stralende gemeente bent?

[#3] U gaf uzelf voor mij, ik geef mijzelf voor U
1. Als offer
2. Binnen het lichaam
3. Met mijn gaven
[#4] Het eerste wat Paulus ons hier leert, is dat je plek innemen in Gods kerk te vergelijken is met een offer. Wat is een offer? Dan zou je een bokje, bijvoorbeeld uit het dierenpark hier, meenemen en dan gingen we dat hier bij de kerk slachten en offeren, bijvoorbeeld daar bij de Kelder.
In Israël deden ze dat bij de samenkomst.
De Romeinen deden dat ook: je gaf iets van jezelf en je hoopte dan dat God jou zou helpen. Hier in Nederland zijn ook nog wel altaren gevonden, bijvoorbeeld dat ze dan een goede overtocht naar Engeland zouden hebben.
[#5] Paulus vraagt nu dat je ook een offer gaat brengen.
Maar daar hoef je niets voor mee te nemen, behalve dat je jezelf meeneemt.
Dus je armen, je voeten, je hoofd, heel je lichaam.
En dan niet alleen je huid en lichaamsdelen die je aan kan raken, maar ook je gedachten, je verstand, je wil: jij, zoals je bent, met wat je kunt.
Zo lazen we dat net: broers en zussen, stel u als een levend, heilig en een god welgevallig offer in zijn dienst.
Dat je dus zegt: Neem mijn leven, laat het Heer, toegewijd zijn aan U eer.

Dat is dan niet iets wat God vraagt van sommigen:
ieder die bij God wil horen, wordt gevraagd en opgeroepen om zichzelf helemaal te geven tot eer van God.
En dan geen offer waar je je neus voor dichtknijpt vanwege de stank en viezigheid, maar dat echt lekker ruikt. Een term die gebruikt werd voor de heerlijke wierookoffers in de tempel. Een heilig offer: zoals een Israëliet vroeger niet dat lammetje met een gebroken poot mocht geven, maar het beste moest geven, zo vraagt God om iets moois aan hem te geven. En dan ook nog levend: je geeft niet iets, je geeft jezelf aan God.

[#6] En ja … dat voelt soms wel eens echt als een offer. Het vraagt iets van jezelf. Wat kies je liever: lekker een middag gamen, of iets doen voor die buurvrouw die de hele dag alleen is? Een avond lekker niets doen en op de bank hangen, of op bezoek gaan bij diegene die net zijn moeder verloren heeft? Geef je je geldt uit aan een nog mooiere tuin of een betere vakantie, offer je je geld voor de vluchtelingen? Ga je gezellig bij je vertrouwde familie en vrienden op bezoek, of ga je na kerktijd een keer naar diegene die je niet gezien hebt?

[#7] Maar … zo kom je toch zomaar in de sfeer van ‘moeten’?
Dan is geloven toch vooral veel geven en hopen dat je iets terugkrijgt?
Dan ben ik op een gegeven moment toch gekke henkie die alles kan doen?

Zo praat Paulus er helemaal niet over. Hij zegt juist: Pas je niet aan aan de manier van denken van deze wereld. Je neemt heel makkelijk over van je vrienden, buren, mensen, ook kerkmensen wat leuk, lekker en belangrijk is. Dat je aan jezelf moet denken en jezelf moet ontwikkelen en tot je doel moet komen. Je doet zomaar mee met de laatste hypes, trends, modes, muziek, manier van denken. De manier van denken van mensen die alles van deze wereld verwachten en niet weten dat ze een nieuwe wereld krijgen. Je kunt zelf gebaren, vuile woorden, vloeken, opvattingen over seks, macht en bezit overnemen. Dat je je helemaal aanpast en zelfgericht bent. Dat je niet wil offeren.
Paulus start heel ergens anders. Hij heeft gezien dat we geliefd zijn. Niet om onze offers, niet om wat we doen, maar puur uit genade. Je hoeft het niet te verdienen met de wet. Jij mag, met alles wat je meegemaakt en gedaan hebt, voor God leven! Hij heeft gezien wat Jezus voor ons over had. Echte liefde: Hij gaf zijn leven aan het kruis, als het volmaakt offer, om voor je zonden te betalen. Hij had dorst, leed pijn, werd verlaten, had het moeilijk, om jou gelukkig te maken. Hij is zo enthousiast: hij zingt wat een wijsheid, wat een rijkdom, wat een liefde, tot in eeuwigheid. Als je zo aangeraakt bent: verander dan van binnen en ontdekt wat Gods wil is. Heer U gaf uzelf voor mij, ik geef mijzelf aan U!

[#8] 2. Binnen het lichaam
Om goed duidelijk te maken hoe je met elkaar aan elkaar verbonden bent in de kerk, vraagt Paulus om over de gemeente als een lichaam te denken. Wat is het nu het verschil tussen de buurt waar je in woont, de muziekvereniging, het land aan de éne kant en de kerk aan de andere kant? Dat is dat de kerk een lichaam is. Wanneer je dat gaat zien ontdek je een paar dingen:
– Wat maakt ons één, wat bindt ons samen?
Dat ieder verbonden is aan de Here Jezus.
Hij is zeg maar het hoofd van het lichaam.
Wanneer je dat vergeet, wordt de gemeente los zand. Dan heb je niet die verbinding. Maar als je zelf verbonden bent met Jezus, door gebed, door Bijbellezen, door zijn Geest, dan bindt dat je samen.
Hier in Heemse, maar ook wereldwijd. Dat voel je als je in het buitenland komt of als buitenlandse christenen hier zijn. Door de doop zijn we gedoopt tot één lichaam en wat mooi dat die doop vorige week en vanmiddag ook bediend mag worden: je hoort er echt helemaal bij! Je bent gezien door Jezus Christus, je mag er helemaal zijn.
– Je bent elkaars ledematen: voor elkaar gegeven! Niet alleen een lijntje met God, niet zondag de preek horen en snel naar huis rennen. Maar ook die band met elkaar en inzet voor elkaar!
– Paulus zegt erbij: niet elk lichaamsdeel heeft dezelfde functie. Iedereen is anders. Een hand is geen voet, en een hart is geen hoofd. Ze hebben ook allemaal een ander doel. Zonder ogen struikelen de voeten zomaar, zonder hart kan een arm niets pakken, zonder zenuwen krijg je geen waarschuwingen. Ieder deel heeft zijn eigen functie. En dan kan een neus misschien heel klein lijken, maar wat is het lastig als je niet kan ruiken. Als je niet gewaarschuwd wordt tegen bedorven voedsel of tegen een gaslucht. Paulus zegt dit, dat elk lichaamsdeel anders is, omdat mensen zich zomaar met elkaar gingen vergelijken. Dat ze zichzelf belangrijk vonden en groot gingen denken. Ze hadden een ‘dikke ik’ en waren ‘Mr. Big’, ze zetten zichzelf vooraan. Maar je moet niet zelf een meetlat maken en dan kijken hoe goed je bent. God vraagt dat je jezelf afmeet aan zijn genade. Je moet jezelf niet hoger inschatten dan je bent zegt Paulus: Ik hoop ook dat je dat leert zien. Je kunt niet alles. Als gemeentelid niet. Als ouderling niet. Als diaken niet. Jij kunt een ander niet bij de kerk houden. Jij kunt misschien niet makkelijk bidden met een ander. Jij kunt misschien niet zo goed tijd vrijmaken. Jij ziet misschien slecht wat iemand nodig heeft. Jij bent misschien beschadigd of gekwetst en denkt min over jezelf. Of je denk misschien makkelijk slecht over anderen. Maar leg de lat, de meetlat dan niet te hoog. Denk niet: ik moet dit en dat allemaal kunnen. Wij zijn er zo goed in om anderen als voorbeeld te nemen. Dan brandt je af. Dan stop je. Denk volgens de genade: Jezus vraagt van mij te doen, wat hij mee eerst gegeven heeft. Wat ik kan. Op mijn plaats met mijn talenten. [U gaf uzelf voor mij, van daaruit wil ik mijzelf aan U geven.] Als ieder deel van het lichaam zijn eigen ding doet: dan komt het lichaam tot zijn doel, dan zit je lekker in je vel en dan kan de gemeente groeien en bloeien.

3. Met mijn gaven
Vandaag krijgen we nieuwe ambtsdragers. Niet als uitblinkende sterren, niet als mensen omdat niemand anders wil: nee, ambtsdragers, bij wie gaven zijn gezien om zich in te zetten in de gemeente. Gaven, charismata, zoals Jezus die door de Geest uitdeelt. Daarbij denken we niet aan natuurlijke gaven: zoals hard rennen, goed schilderen, technisch inzicht, goed autorijden, mooi handwerken. We denken aan de extra gaven van de Geest: wat je in geloof en door gebed van God ontvangt om in te zetten voor anderen binnen en buiten de gemeente. En dat sluit waarschijnlijk wel aan bij wat je goed kan. En het mooie is dat Paulus dan in zijn lijstje van zeven gaven niet alleen kijkt naar de ambtsdragers. Iedereen heeft gaven. Mannen en vrouwen, of je nu 5, 35 of 75 bent. Of je nu lang of kort op school hebt gezeten. Of je nu veel verdiend of weinig. Of je het druk hebt of tijd over. Of je nu gebukt onder lasten gaat of juist opgewekt. Of je nu gezond bent of ziek. God schakelt iedereen in. En daarbij mogen de ambtsdragers vragen, stimuleren en soms bijzondere taken op zich nemen.
Kijk maar eens waar jij je in herkent: Paulus noemt drie helpende gaven. Weggeven, bijstand verlenen en barmhartig zijn. Echt gaven voor diakenen, maar eigenlijk voor iedereen. Het bijstand verlenen: dat is misschien iets meer voor wie echt een diaken is, dat gebeurd in georganiseerd verband. Maar dat kan ook de wijkcoördinator doen of iemand anders die een rijrooster maakt, een bezoekrooster, die coördineert dat naar elkaar om wordt gezien. Wat mooi als er kleding, voedsel of geld wordt ingezameld. Maar allemaal mogen we weggeven en anderen helpen. Je geeft aan een collecte, je helpt iemand die niet rond komt: God geniet ervan, als je dat doet uit dank. Niet om er wat voor terug te krijgen, en niet omdat het moet. Ook al is iemand helemaal niet gelovig, gaat niet naar kerk, heeft zichzelf in de nesten gewerkt, kan iemand het nooit teruggeven. Wie geraakt is door de liefde van Christus. Wie ziet wat hij deed, die mag blij en vrolijk uitdelen van wat hij heeft of van wat anderen gegeven heeft.
Daarnaast noemt Paulus ook drie meer lerende taken: profeteren, onderwijzen en leiding geven. Als je uit de kinderbijbel voorleest, als je vereniging leidt, als je praat over het geloof dan ben je aan het onderwijzen. Ook hier hoef je echt niet gelijk naar de ouderling of dominee te kijken. Ja zij mogen zich verdiepen in de bijbel, mogen de woorden van God naar vandaag vertalen, afgelopen maandag zaten we met elkaar te zoeken hoe we leiding geven als het gaat om richten we het werk in en ook hoe we bijbels en liefdevol met homofiele broeders en zusters omgaan. Kijken we hoe we mensen kunnen bereiken die zich niet gezien voelen. Juist het leiding geven, vraagt dat je verantwoordelijkheid neemt, dat kan een last zijn en kun je op bevraagd worden: doe het met volle inzet.
Zo mag iedereen zijn plek innemen in de gemeente. Geloven is niet alleen verbonden zijn met Jezus, het is in actie komen en het is met elkaar verbonden zijn. Je gaat jezelf geven en offeren en neemt je plek in in het lichaam. Daarbij is het centrale wat het werk binnen de gemeente mag typeren dat je troost. Daarmee kan de Heilige Geest ook aangeduid worden: Hij is de trooster. Letterlijk iemand die je erbij roept. Hij wordt ons door God gegeven om je te helpen. Het is door zijn kracht, en niet uit eigen kracht dat je je plek mag innemen. Dat je zelf erbij geroepen kan worden: om te troosten, te helpen, te leren, te corrigeren. Ik hoop dat je zo zelf, steeds biddend je openstelt voor de Geest. Als ambtsdrager, als jongere, als oudere. Dat Hij door je heen mag werken en dat je zo mag merken hoe Jezus zich gaf voor jou. Dan gaat de gemeente steeds meer groeien en bloeien tot eer van God en als licht in de wereld! Amen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: