2 Korinthe 1:3-11 – Hoe ga reageer je op moeite in je leven?

Preek Heemse, 19 april 2020

Tekst: 2 Kor 1:3-11 / Gewone Catechismus 18-20

Geliefde gemeente van onze Heer Jezus Christus,

[#1] Waar komt het kwaad vandaan?

Als je dat is deze tijd vraagt, dan vraag je eigenlijk gelijk: ‘waar komt corona vandaan’?

Maar eigenlijk hebben we het daar al wel veel over deze tijd.

Er is al zoveel over gezegd. Cabaretier Arjen Lubach postte op Twitter een kleine peiling:

 ‘Waarom doet God dit eigenlijk?’

De stemmers konden kiezen uit vier opties: grapje, foutje, test of straf.

Tijs van de Brink schreef: Ik dacht eigenlijk dat het een grapje was van Lubach, dat is immers zijn vak.

Maar dat bleek een misverstand. Lubach legde even later uit dat zijn tweet een beetje raar en flauw was, want hij gelooft niet in God, maar hij is ‘gewoon altijd benieuwd waarom mensen wel in God geloven en hoe ze dingen verklaren’.

In het ND van gisteren stond dat veel mensen toch wel denken dat God er iets mee wil zeggen.

Anderen sluiten juist God helemaal uit: In het boek de Pest van Camus zegt iemand: laten we maar gewoon vechten tegen de dood, tegen de pest, zonder tot God te bidden, want de wereld wordt toch beheerst door de dood.

[#2] Toch heb ik er deze week weer van alles over gelezen.

Toch geeft de Gewone Catechismus een paar antwoorden:

het ligt aan de basiszonde van de mens zelf, we wilden zelf wijzer zijn dan God.

Of: het komt door de duivel. Hij gebruikt dit als zijn wapen.

Weer een ander legt uit dat als mensen echt een eigen liefdevolle keus voor God moesten maken,

ze niet als robots moesten zijn en God dus ook de mogelijkheid moest geven tegen Hem te kiezen.

Maar anderen zeggen dan weer: heeft God het kwaad nodig?

Of wat mij ook wel aansprak: is de vraag wel goed. Kunnen we zo’n vraag wel beantwoorden?

En heeft iemand die niet in God gelooft het makkelijker met de ellende in de wereld?

Nou ja, het begint je misschien nu al te duizelen en ik kan je veel preken en boeken adviseren

als je erover door wilt denken. Zelf werd ik deze week erg geholpen door het boek van Tim Keller: Aan Gods hand door pijn en lijden. Duidelijk is:

Het is een lastige vraag, die wij denk ik nooit compleet kunnen beantwoorden.

In gesprekken met niet gelovigen kun je er zomaar in blijven hangen.

Ook als je Bijbelstudie hebt of vereniging kun je er eindeloos over praten.

Het kan een vraag zijn om maar niet serieus over Jezus na te hoeven denken.

Maar het kan ook een hele persoonlijke vraag zijn: als je zelf veel lijden hebt.

Ik las over een dominee die gepromoveerd was op deze vragen naar het lijden.

Hij had er dus een dik boek over geschreven. Maar toen werd hij zelf ziek.

Hij raakte alles kwijt. Had hij toen wat aan de antwoorden. Aan wat hij geschreven had?

[#3] Kijk en zo wil ik graag de vraag die we aan de orde hebben wat ‘verdraaien’.

Dat doe ik ook omdat er nog twee andere vragen zijn in de Gewone Catechismus.

Namelijk: kan het nog wat worden met deze wereld en

Hoe voedt de Geest ons op tot een nieuw mens-zijn?

Je kunt dan dus ook vragen: hoe reageren we op ellende die je overkomt.

Wat doet het je dat je niet meer met je vrienden kan chillen, maar veel meer alleen bent.

Hoe reageer je erop als je ziek bent en je angstig bent hoe het verder moet?

Wat voor reactie kies je de klanten wegblijven en je er niets op je bankrekinng bij komt?  

Wat doet het met je als je opeens zoveel alleen bent en je de hele dag geen ander uitzicht hebt dan je raam?

[#4] Daarvoor heb ik de tekst gekozen die Paulus hier opgeschreven heeft.

Paulus heeft zelf ook veel ellende meegemaakt.

Dat merk je gelijk in de eerste zinnen van de brief die hij aan Korinthe schrijft.

Hij zegt te moeten delen in het lijden van Christus.

Wat Christus geleden heeft, toen hij op aarde was, in zijn laatste dagen, in zijn laatste uren aan het kruis, daar hebben we op Goede Vrijdag bij stil gestaan.

Maar ook wat hij nu lijdt: als zijn kerk, zijn lichaam het moeilijk heeft.

Toen Paulus de christenen vervolgde riep hij : Saul, Saul, waarom vervolg je mij?!

Jezus lijdt nu ook met de kerk mee. Paulus is dienaar van Christus geworden en lijdt met Hem mee.

Hij zegt dat hij tegenspoed ondervindt.

Dat die tegenspoed in Asia (het huidige Turkijke) uitzonderlijk groot was.

Hij had het zo zwaar te verduren. Hij kon het niet meer aan.

Hij riep uit: dit is te zwaar voor mij! Het gaat mijn krachten te boven.

Paulus: De Kampioen van het geloof (zoals Calvijn zegt), gaf de moed bijna op.

Hij vreesde voor zijn leven. Zijn doodsvonnis was al getekend.

Waar Paulus het precies over heeft weten we niet.

Het kan zijn over wat hij schrijft dat hij in Efeze naar de mens met wilde dieren heeft gevochten.

Of gaat het over het volksoproer in Efeze door Demetrius de Zilversmid.

Toen ongeveer de hele stad zich tegen hem keerde.

Hoe het ook zij: het was een bedreigende situatie.

Paulus wanhoopte volledig aan zijn leven en was bang dat hij binnenkort moest sterven.

[#5] Wat gebeurt er als we lijden en ellende doormaken?

Paulus zegt in vers 9: juist doordat we de moeite meemaakten, deed het ons beseffen dat we niet op onszelf moeten vertrouwen.

Dan zien we hoe sterfelijk en kwetsbaar we zijn.

Het opent onze ogen voor onze sterfelijkheid. Dat merk ik zelf, dat zie ik om me heen.

We worden juist in onze maatschappij, waar zoveel te plannen valt, zoveel mogelijk was,

opeens geconfronteerd met beperkingen, ziekte en tegenslagen.

Hoe vaak hebben we niet ergens over gezegd: DV. Zo de Heer wil, zal dit plaats vinden.

En opeens kan niets meer doorgang hebben geen feest, geen bruiloftsfeest, geen kamp, geen belijdenis, geen avondmaal.

Je ontdekken, wat je eigenlijk wel wist door DV te zeggen dat je afhankelijk bent van God.

We hebben uiteindelijk niet zoveel in de hand als we zelf soms wel denken.

En een stapje verder: in de manier waarop we op reageren zie je soms ook dat het slechtste naar voren komt.

Mensen maken misbruik van een regeling voor ondernemers of proberen woekerwinsten te halen uit mondkampjes. Je ontdekt misschien hoe zwak ons geloof is.

Misschien zie je extra duidelijk als je niet in de klas hoeft te zitten wat je luiheid is.

Komt naar voren hoe ongeduldig je bent of hoe kritisch altijd overal op bent.

Of als je altijd al overbezorgd bent, kan dat nu ook extra naar voren komen.

Juist in tijden van crisis komt het meest naar voren wie we zijn. Uit onszelf zwak, niet in staat om alles te plannen. Juist als we dat beseffen: zien we hoe hard we God nodig hebben. De God die doden opwekt. De God die een nieuw begin kan maken. God die de ellende van de wereld aan wil pakken. Zoals 29 zegt: omdat Jezus door zijn kruis en opstanding de macht van de dood en het kwaad heeft verbroken.

[#6] In de tweede plaats, wanneer we te maken krijgen met ellende, kan het je dichter naar God brengen.

Paulus begint te schrijven: Geprezen zij de God en de Vader die zich altijd over ons ontfermt.

Hij die ons altijd troost, die ons in ellende moed geeft.

En ook als hij zijn zwakte beschreven heeft zegt hij: we blijven vertrouwen op God die ons altijd zal redden (vers 11). Op hem hebben we onze hoop gevestigd.

Het kan zomaar zijn dat je in je leven lange tijd gebouwd hebt ander zaken.

Dat je je waarde ontleent aan wat je presteert, wat voor werk je doet.

Je carriere, de vereniging  waar je actief voor bent.    

en al die andere dingen waar je agenda tot nu toe vol mee stond.

Dat nu opeens van alles je uit handen geslagen wordt. Wat kan dat pijn doen.

Maar misschien ontdek je dan wel meer wat echt belangrijk is.

Dat je misschien ook wel eens te veel waarde haalde uit wat je zelf presteerde.

Maar nu ontdekt welke mensen echt om je heen staan. Waar je echt op kan bouwen (bidden, vs. 11)

En hoe belangrijk het is dat we een God hebben, bij wie je terecht kan.

Aan wie je echt je status mag ontlenen: je mag er zijn! Omdat Hij je ziet staan.

Bij Paulus moest eerst het doodsvonnis getekend worden, hij moest eerst aan zichzelf sterven.

zodat hij ontdekte waarom hij werkelijk mocht leven.

Omdat we leven uit Genade. Omdat God een God is die doden opwekt!

Ik hoop dat je juist in deze tijd ook ontdekt wie God wil zijn.

Dat geloof niet is op tijd bidden, naar de kerk gaan, Bijbellezen.

Maar dat het geloof is IN god, en vertrouwen OP God.

Dat het leven is met een levende Heer, die vanuit de hemel meebidt en strijdt.

Dat Hij werkelijk voor jou in deze situatie een rots wil zijn, waarop je kunt bouwen.

[#6] Tenslotte, wat het meest naar voren komt in deze verzen.

Wat betekent het lijden en de moeite vooral voor Paulus?

God geeft ons troost en moed … zodat wij ook anderen moed kunnen geven in hun ellende.

Als wij bemoedigd worden, dan is het zodat u de moed krijgt te volharden in uw lijden.

Zoals u nu deel in ons lijden, zo zult zeker ook delen in de troost die gegeven wordt.

Het meemaken van ellende is niet fijn. Op het ogenblik zelf is er alleen narigheid.

Maar als je zelf lijden hebt meegemaakt: groot verdriet, depressie, ziekte.

Juist dan mag je ook merken hoe je er voor een ander kunt zijn.

Iemand die hetzelfde meemaakt. Wat mooi als iemand zegt:

Ik merk gewoon aan je dat je weet wat ik nu doormaak.

En dat je dan iemand vanuit de kracht die jezelf ontving ook kan helpen.

Dat is wat Paulus hier keer op keer beschrijft.

Als iemand dan veel verdriet heeft of lijden doormaakt, hoef je je niet af te vragen waarom de ander huilt, maar heb je zelf een gevoelig en wijs hart gekregen. Kun je er voor de ander zijn.

Wat is het mooi om te merken hoe dat nu ook gebeurt binnen de gemeente.

Binnen het lichaam van Christus, de kerk, en ook naar buiten.

Mag je er voor elkaar zijn, in de gedeelde nood en pijn van deze bizarre situatie helpen.

Wijzen op Jezus Christus. Hij ging een weg van lijden, maar tegelijk is hij degene die troost geeft vanuit zijn lijden. Vanuit zijn overwinnen op de dood.

[#7] We kunnen als er lijden komt van ons af gaan wijzen, en kritische vragen stellen.

Schuldigen met een grote of kleine letter aan gaan wijzen.

Maar je mag ook naar jezelf kijken: wat legt dit bij mij bloot? Wat is mijn houvast?

Ik hoop dat je ziet dat Christus in zijn lijden ons voorgegaan is het geven van liefde.

Wat doe jij ermee wanneer je zelf nood, verdriet en ellende meemaakt?

Op wat voor manier kun je een ander dan helpen? Ik hoop dat je iets bedenkt in deze dagen.

Vanuit het vaste vertrouwen dat het kwaad, de dood niet het laatste woord heeft.

Maar dat God in Jezus Christus dood en graf heeft overwonnen.

Amen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: