Exodus 2:1-10 – Jouw werk krijgt een plek in Gods plan!

Preek Heemse + Heemse-Marslanden, 26 juni 2022

Tekst: Exodus 2:1-10

Geliefden in de Heer, Jezus Christus,

[#1] Moeders van kleine jongens werken van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat.

Die spreuk hing bij ons in de keuken. Mijn vrouw die kreeg die een keer van haar schoonmoeder:

Toen ze dag en nacht druk was met drie kleine mannetjes, allemaal nog in de luiers.

Ik kon onze niet op internet vinden, wel een Engelse versie: vanaf dat een zoon wakker wordt totdat hij weer gaat slapen..

Kennelijk een bekende spreuk, en ik dacht altijd:

Volgens mij ben je als moeder ook druk tussen zonsondergang en zonsopkomst.

Die slapeloze nachten, die zorgen, het huilen, de krampjes, weer drinken.

Maar misschien is dit verborgen hint voor vaders:

dat die juist maar van zonsondergang tot opkomst actief moeten zijn 😊.

En als de kinderen groter worden? Kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen.

Als je denkt: ik ben geen moeder of vader, wat moet ik met deze inleiding.

Denk maar aan de kleine zorgen, en grote zorgen die je zelf kan hebben.

Even over die grote kinderen. Moeders van grote kinderen, die ….

Hoe zou je die spreuk aanvullen?

Als je ze niet meer met een schone luier in bed legt of na het wiegen laat slapen.

Als de wereld groter wordt dan de wieg, de slaapkamer, het huis.

Als ze spelen op straat, naar school fietsen, gaan studeren, andere vrienden krijgen.

Wat is het gaaf jongens en meisjes als je van alles kan ontdekken: als je steeds wat meer doet.

Steeds wat verder weg gaat, alleen naar de speeltuin, naar het bos, alleen op vakantie.

Maar wat kunnen er ook gevaren zijn: die grote vrachtauto’s, verkeerde vrienden, seks en drank.

En dan heb ik het nog niet eens over zo’n verknipte man die Gino ontvoerde en doodde. Vreselijk!

Hoe kun je toch vertrouwen blijven houden, als het soms spannend en gevaarlijk is?

In het water van de doop, zien we wat God belooft. Mozes dobberde rond op het water.

Hoe houd je moed als al bijna niet geslapen hebt, en de baby weer ligt te huilen?

Heeft je werk zin als moeder, als vader, als kraamhulp, als werker in de jeugdzorg?

Of je nu getrouwd bent met of zonder kinderen, of niet getrouwd.

Als je veel liefde geeft aan je pleegkind of kind dat je geadopteerd hebt.

Al die momenten dat je je werk doet, je best doet, je taken doet.

Bezig bent van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Of is het allemaal uiteindelijk voor niets?

Is het vooral tobben en inspannen, en moet je maar hopen en bidden dat het goed komt?

[#2] Vanmorgen staan we stil bij een gebeurtenis, waarin drie vrouwen ook werken!  

Een moeder, Jochebed, die getrouwd is met Amram, en moeder is geworden van een jongetje.

Een mooi, knap jongetje staat erbij. Ze is er ontzettend trots op en blij mee. Ze zorgt voor hem.

We horen van de Egyptische prinses die een jongetje adopteert dat anders gedood zou worden.

Een prinses die met liefde en medelijden kijkt naar zo’n zielig huilend jongetje.

Kijk, daar is ook een grote zus die blij is met haar broertje en er voor wil zorgen.

Maar dat allemaal tegen de achtergrond van dreiging, van de onzekerheid van morgen.

Zoals kinderen in Oekraïne nu in een schuilkelder gevoed moesten worden, door Poetin.

Zoals kinderen in de tweede wereld weg gevoerd werden als beesten, door Hitler.

Zo is dat al veel vaker in de geschiedenis gebeurd. Farao was bang voor de Israëlieten.

Het waren volgens hem vieze schaapherders, hadden een andere God, werden gezegend.

Straks werden ze nog sterker dan hij, dus de mannen moeten aangepakt!

Eerst probeerde hij hen door slavernij en dwangarbeid eronder te krijgen.

Daarna wil hij dat de verloskundigen alle jongetjes doden. Als dat niet genoeg helpt:

Dan geeft hij de opdracht dat alle jongetjes in de Nijl gegooid moeten worden.

Jochebed geeft haar kind dan wel de borst, maar wat is er een spanning.

Ze moeten doodstil blijven, niemand mag het kindje horen.

Straks hoort een Egyptische soldaat het kindje huilen. Wordt het kindje uit huis gesleurd.

Het lijkt niet anders te kunnen of dit kind wacht een zekere dood.

Zeker als dit kind na een tijdje met sterke longen harder gaat krijsen

Jochebed moet kiezen uit twee kwaden: Of blijven verstoppen met angst dat het opgepakt wordt,

Of in de Nijl te vondeling leggen en laten drijven in de onzekere hoop dat het gered wordt.

Wat moet ze kiezen? Wat een spanning! Ze kiest voor de Nijl. Mirjam gaat bij het mandje staan, verstopt!

Angstig wat er gaat gebeuren. Als ze prinses ziet komen: angstig erheen lopend!

Ze doet het maar! Zou jij dat kunnen? Zomaar een volwassene, een prinses nog wel aanspreken?

Zou jij als er wat is een brandweerman of politieagent aan durven spreken, of zelfs de prinses?

Mirjam doet het! Zo maakt ze als jong meisje het verschil.

Maar ook de prinses neemt een dappere beslissing: ze gaat tegen haar vader in.

Ze wordt zo geraakt, heeft medelijden met dit kind en ze wil dit kind redden.

Wat zal er gebeuren als ze het aan haar vader vertelt, of als die het ontdekt?

Het lijkt goed te komen. Mirjam rent naar huis. Mama! U krijgt het kindje, en krijgt er geld voor!

Maar tegelijk wat moet er door mama Jochebed heen zijn gegaan: nu heel fijn, maar straks ben ik mijn kind kwijt.

Drie vrouwen zorgen, maar wat is er een onzekerheid voor de toekomst.

[#3] Maar het mooie van deze geschiedenis is, is dat het maar niet een spannend verhaal is.

Een verhaal dat goed of slecht af kan lopen, maar dat het in de bijbel staat.

Dat het een onderdeel is van Gods plan. Genesis had beschreven hoe God de wereld maakte.

Hoe God, toen de wereld vol zonde kwam, door het water heen in een ark Noach en zijn gezin redde.

Het woord voor ark is hetzelfde woord als het woord voor het mandje dat hier gebruikt wordt: arkje

Hoe Hij zorgde dat Jozef in Egypte kwam. Vader Jakob huilde vele nachten om zijn zoon.

Maar God had een plan om hen in tijden van hongersnood in leven te houden.

Zo was het volk in leven gehouden. Wanneer we dan Exodus beginnen te lezen,

begint het met de namen van dit volk: dit volk dat in het beloofde land hoorde, en niet in Egypte.

Wat Hij beloofde aan Abraham, dat wil Hij waar maken van kind op kind. Zijn verbondsbelofte.

Wat we hier dan lezen over drie vrouwen die werken van vroeg tot laat,

is dus tegelijk tegen de achtergrond van God die aan het werk is. Die zijn volk wil gaan bevrijden.

Dat is de naam van het boek Exodus dat we nu zijn gaan lezen!

God gaat een verlosser geven, een middelaar, een redder van de ellende.

Iemand die zo groot wordt dat we er al iets van Jezus in zien.

Wanneer we hier lezen over het begin van het leven, is het een soort kerstfeest.

Bij Jezus was er ook een wrede koning die kinderen wilde doden!

Herodes, doodde de kinderen van Bethlehem, maar Jezus ontkwam naar Egypte.

Zo zien we hier dat God op wonderlijke wijze aan het werk is!

Het is niet Mozes die zelf opstaat en krachtig is. Die uit eigen macht het volk kan bevrijden.

Die zo’n goede opvoeding had ontvangen had van zulke geweldige mensen.

God laat zien: Ik leid de geschiedenis.

Ik zorg dat er net een prinses bij het water komt, die in haar hart geraakt wordt.

Ik geef iemand die door de prinses genoemd wordt: ‘uit het water getrokken!’

Zo zal deze man Mozes door God geleid worden om het volk door het water heen,

Door het diepe water van de Schelfzee heen te leiden. Al voordat Hij bestond kende God zijn naam:

Hij moest degene worden die het volk zou bevrijden. De vrouwen zien er niets van.

Ze kennen spanning, onzekerheid, Jochebed moet haar kind afstaan aan het Egyptische hof. 

De prinses raakt haar adoptie zoon kwijt, als Mozes hierna wegvlucht uit het land.

Je doet vaak kleine stapjes, zorgt voor een ander, bent aan het werk, met welk doel?  

We kunnen niet in Gods plannen zien, en begrijpen niet waarom dingen gebeuren.

Maar ontdek je hier ook hoe God zelf verleden geleid heeft en de toekomst in zijn handen heeft.  

Die momenten dat jij zorgde dat die ander eten, drinken, liefde, aandacht had.

Dat jij van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat aan het werk bent.

Dat jij je zorgen maakt over je eigen leven, toekomst en wat er allemaal gebeurt.

Dat jij je zorgen maakt over je zoon of dochter, broer of zus, neef of nicht.

Omdat je ze zo graag een goed leven gunt, een leven van genieten en rust,

maar er tegelijk hier op aarde zo weinig van terecht komt door ziekte, zorgen.

Door geweld, slechte mensen, schade, beperking, psychische nood.

Vergeet niet: God omgeeft je steeds, hij heeft een plan met je leven. Hij ziet het grote plaatje.

Hij kent je verleden en kende je naam voordat je bestond, al in de moederschoot.

Hij draagt je nu en wil momenten van licht geven, maar je vooral steeds weer vertrouwen geven.

Hij zegt: ik trek ook jou uit het diepe water van de dood.

Ik wil je redden, ik wil je last dragen, ik laat je niet alleen, kom ga mee en laat je leiden naar het licht!

[#4] Toch is er nog niet veel van te merken dat God hier de redder op wonderlijke wijze in leven laat.

De redder verdwijnt naar het Egyptische hof, met de Farao, hiërogliefen, zijn godenbeelden.

Het vaders van het volk zwoegen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat onder de slavendrijvers.

Ze bouwen de steden en misschien ook wel mee aan de Piramides die nog steeds staan.

Die Joodse jongen wordt als een Egyptische prins geschoold en in de watten gelegd.

Wij weten: Mozes gaat voor Exodus zorgen, hij wordt de grote redder.

Maar zul je zeggen: mijn zoon is Mozes niet,

Mijn dochter is Mirjam niet, die later na de doortocht door de schelfzee staat te dansen.

Is dit zo niet een goedkope troost? Loopt het met sommige kinderen niet verkeerd af?

Als ik de was sta op te hangen, mijn geld verdien, de luiers sta te verschonen of de schooltas inpak.

Als ik van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat werk, of misschien juist ’s nachts.

Hoe weet ìk dan dat het niet voor niets is? Of: Waarom is nu zo gegaan en zo gelopen?

We weten niet wat Gods plan is, maar weet dat Paulus schrijft: je werk is niet tevergeefs in de Heer.

Jochebed deed haar kleine taak, haar werk. God zegende het en voerde zijn plan uit.

Laat het een aansporing zijn om op jouw plaats trouw te zijn. In de zorg, in het werk.

In de geloofsopvoeding, lezen uit de bijbel, een gespreksmoment aangaan met je puber.

Als moeder, als oma, als jeugdleider, als gemeentelid.

Voor jou als jongen of meisje: Mirjam lette op haar broertje, sprak de prinses aan.  

Kijk hoe jij op je eigen plekje iets van liefde kan laten zien, voor God en voor de ander.

Je vragen stellen, je schoolwerk doen, spelen met je vrienden, je handen vouwen en lezen.

Bedenk dan maar: je hoeft niet zelf een geweldige toekomst te maken.

Richt je niet op het resultaat, maar op de kleine stappen die God van je vraagt.

Een lied zegt: De kalme gang, de kleine taak is groot genoeg voor de zaak van de Heer.

Genoeg voor Gods plan. Daarom deze die: wij kunnen niet laten groeien, maar

wij mogen zaaien, God zal de groei geven en zijn zegen geven.

[#5] Ik hoop dat je in dat vaste vertrouwen van hier mag gaan, dat dat weer versterkt is.

God geef zijn belofte aan een ieder die gedoopt is, of de doop verlangt.

Een belofte als de God van Abraham, Isaak en Jakob: de drie-enige.

Het water van de doop staat ook voor de diepte, voor de ondergang.

Maar God steekt zijn hand uit, Hij wil, en kan en zal je redden en leiden.

God trekt zijn belofte nooit in, die beloften zijn vast en zeker. Zijn plan staat vast!

En waarom? Omdat er eens een moeder was die ook haar kind af moest staan.

Een moeder die dit kind ook verschoonde, eten en drinken gaf en opvoedde.

Die haar kind toen hij 12 jaar oud was al kwijt was, omdat hij bezig moest met de dingen van zijn vader.

Haar kind maakte zijn eigen plan, en ging zijn eigen weg, waar zij zich zorgen over maakte.

Bij het kruis moest zijn Hem afstaan. Hij werd niet gered en van het kruis gehaald.

Hij werd niet uit het water getrokken.

Hij ging als het ware ten onder, verdronk, stierf. Werd door God verlaten.

Een zwaard ging door de ziel van Maria, ze stond vol smarten aan het kruis:

[#6] Maar omdat Jezus daar aan het kruis ‘ten onder’ ging, gebroken werd in de diepste nacht.

Kon hij ook weer boven komen, zelf de dood achter zich laten.

Hij had de duivel, de dood verslagen.

Zo is Hij de grote redder, degene die uit eigen kracht op kon staan en sterker was dan de dood!

Hem zij de glorie: zou ik nog vrezen, nu Hij eeuwig leeft,

Die mij heeft genezen, die mij vrede geeft.

Ik hoop dat als je van hier gaat je vooral zijn uitnodigende arm voor ogen mag houden,

zoals jet ziet op de beamer.

Hij staat klaar, voor ieder die zwoegt van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat en zegt:

Kom bij mij als je vermoeid en belast bent en ik wil je rust geven!

Ik wil je dragen, redden uit de duisternis en leiden naar het licht. Vertrouw maar op Mij! 

Amen  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: