Exodus 14 – (Soms) via een omweg, leert God je de weg!

Preek Heemse, 16 oktober 2022

Tekst: Exodus 13 en 14

Geliefde gemeente,

Soms kun je je afvragen: waar is zo’n omweg goed voor? Waarom gebeurt dit?

In het gewone leven kunnen je achteraf soms invullen:

Omdat ik die vlucht miste, kwam ik niet in het vliegtuig dat neerstortte.

Omdat ik met die zere kies naar de tandarts moest, leerde ik die leuke tandartsassistentie kennen.

Doordat die trein niet reed, kwam ik net diegene tegen die mij aan die baan hielp.

Vandaag gaat het over de reis die de Israëlieten maken.

Een reis die eigenlijk één grote omweg is!

God had gezegd dat ze in het beloofde land zouden wonen in vrede en geluk.

Maar met een omweg zijn ze in Egypte gekomen. Daar moeten ze nu eerst weer vandaan!

Weg van de slavernij, onderdrukking, dood, vervolging en moeite.

Is het niet zo dat er in jouw leven ook allemaal omwegen zijn?

Je wilt zo graag je rijbewijs; je wilt zo graag dat diploma; je wilt zo graag die leuke vriend.

Je spant je in, maar je kunt zomaar zakken voor je rijbewijs, een blauwtje lopen;

Hard geleerd hebben en een onvoldoende halen, afgewezen worden bij die sollicitatie.  

Je ziet je leven voor je: ‘Een partner, kinderen en kleinkinderen, een mooi huis aan zee’

Maar door tegenslag, ziekte, overlijden en zorgen weet je niet of dat gaat bereiken.

Wie verbonden leeft met God, die komt soms ook allemaal omwegen tegen.

Omwegen, waardoor je de echte weg leert kennen.

Dat je ziet dat het leven meer is dan zo gelukkig mogelijk van de wieg naar het graf te komen.

Om zo lang mogelijk het graf uit te stellen en zo lang mogelijk gelukkig te leven.

Dat het leven maar niet een zinloze toch is van A naar B, in een wereld waar alles maar door draait.

Als we hier in de bijbel lezen dan zien we dat God het volk expres nog een omweg laat gaan.

Het volk is bevrijd uit Egypte! De Farao heeft eindelijk het volk laten gaan.

Ze zijn verlost, een nieuwe toekomst ligt open. Maar wat doet God dan?

Hij laat zijn volk niet via de kortste weg gaan, Hij laat ze naar de rand van de zee gaan.

Ingesloten tussen de bergen, de woestijn en het water kunnen ze geen kant meer op.

Het lijkt de meest domme weg die je kan kiezen, alsof God hen een doodlopende straat in stuurt.

Zo gebeuren er soms ook dingen in je leven, dat je je echt vraagt: waarom dit nu?

Dat je een route uitgestippeld had, maar dat door een fout van jezelf,

Door een actie van een ander, door een ziekte of een ramp het heel anders gaat.

Er een crisis komt die je niet voorzien had, een crisis die iedereen treft.

Of een crisis in je eigen leven. Dat je echt niet weet hoe je verder moet.

Dat van die doodlopende weg, is niet iets wat ik nu verzin, dat is ook hoe de Farao het ziet.

Hij ontdekt dat het volk de weg kwijt is en laat zijn indrukwekkende strijdwagen spannen.

Hij verzamelt zijn elite troepen, uitgerust met schilden, speren, zwaarden.

Weer krijgt hij spijt dat hij die goede arbeidskrachten heeft laten gaan.

Weer wil hen terughalen en inzetten om verder te bouwen aan zijn steden en pyramides.

Daar staat het volk dan bij de zee: de Farao komt aanstormen, de paardenhoeven dreunen.

De wagens ratelen, de zwaarden blinken in de zon.

Ze staan daar met het kleine beetje huisraad dat ze mee konden nemen.

Met hun geiten en schapen, als mannen en vrouwen, met hun baby’s, peuters en jongeren.

Samen als groep, net zo blij vanwege hun bevrijding en nu opeens gestrand bij de zee.

Wat doe je als je zo in het nauw komt? De mensen worden doodsbang.

Ze schreeuwen het uit. Met angstige ogen en een mond ver opengesperd:

Mozes, had je ons niet in Egypte kunnen laten sterven, zijn daar geen mooiere graven.

Had ons nou gewoon met rust gelaten. Had ons gewoon als slaven laten leven.

Waarom deze omweg? Zoals je zelf ook kan roepen: Heer, waarom gebeurt dit?

Zoals jij misschien ook wel het liefst gewoon je gang was gegaan en tevreden bent met zoals het is.

Maar dan komt het keerpunt in het verhaal! Mozes zegt: wees niet bang!

Jullie hoeven niets te doen. Er komt een strijd, de trappelende voeten van de paarden zijn te horen.

Maar God zal zelf voor jullie strijden. Hij zal de Farao verslaan: zodat Gods naam geprezen wordt.

God gaat de strijd niet uit weg, maar Hij wil de strijd voor zijn kinderen strijden.

De vijand moet verslagen.

Doordat ze deze omweg gegaan zijn, zien ze nu hoe de Heer zijn wolk stuurt.

Hoe die hen van achter beschermt, de Egyptenaren op afstand houdt en niet dichterbij laat komen.

God laat zien: nu jullie bevrijd zijn, nu jullie het bloed langs de deuren hebben gesmeerd.

Nu ik jullie vrijgekocht hebt, zul je niet meer in de macht van het kwaad komen.

Het verleden heeft geen vat meer op je, het kwaad is overwonnen: en ik bind zelf de strijd aan.

Zo schrijft later de Hebreeënschrijver in hoofdstuk 2: Wij zijn kinderen van vlees en bloed.

We kunnen constant leven in de angst voor de dood. Daardoor leven we in slavernij van de duivel.

Maar Jezus is gekomen om door zijn dood definitief af te rekenen met de duivel. Met de dood.

Ik hoop dat je in je leven die bevrijding en verdieping hebt leren kennen,

misschien juist door een omweg of moeiten of vragen.

Christus heeft je uit de macht van de duivel bevrijd, zodat je niet meer in angst hoeft te leven.

Je leven is veilig in Christus, Hij is om je heen, Hij laat je tot de Vader komen.

Je mag je verleden bij Jezus brengen, en weten dat God je wil vergeven en bevrijden.

Dat als je bouwt op het bloed van het lam, dat stierf aan het kruis, je echt veilig bent.

En ook dat Hij je een weg wil wijzen naar de toekomst. Dat vraagt wel vertrouwen.

Dat vraagt gehoorzaamheid. Dat vraagt een gebed: “Heer wijs mij uw weg”.

God gaf Mozes de opdracht om zijn stok boven het water te houden.

Geen toverstok van een heks, of een powerstok van een krachtpatser.

Nee, de stok waarmee Mozes eerst al bij Farao was geweest om te laten zien dat hij van God kwam.

Die stok moet hij nu boven het water houden. En waar de weg dan dood leek te lopen,

Daar opent God een weg en kunnen ze midden tussen die muur van water doorgaan.

God bestuurt de winden, God doet een muur van water staan. Ze trekken veilig erdoorheen!  

Paulus zegt later:

Ik wil dat u weet dat heel het volk zo door de wolk beschermd is en door het water is gegaan.

Dat zo zich allemaal geestelijk hebben laten dopen.

Dat ze het oude, aardse leven achter zich lieten en een geestelijk leven begonnen.

Juist doordat Israël de omweg maakte via Egypte, leerde God wat bevrijding en redding is.

Juist doordat ze voor de rode zee kwamen, leerde God wat verlossing en genade is.

En jij, en U, leer je ook om zo naar je leven te kijken?

Dat je verleden vergeven en geborgen mag zijn in Christus?

Dat in het heden Christus je zegt: wees niet bang. Ik bescherm je. Ik ben bij je.

Ik bid dat dat voor de toekomst jouw weg een geestelijke weg mag worden.

Niet van wieg naar graf, als je alleen zo het leven typeert, is het heel leeg.

maar van doop en geboren worden door Jezus naar Gods nieuwe hemel en nieuwe aarde.

Dat dat de echte weg is die we hier op aarde af hebben te leggen, hoe de duivel ook tekeer gaat.

Een weg met Jezus, een weg naar Jezus toe. Sterk door zijn kracht, gerust in zijn ontferming!

Heb je die weg leren kennen? Ik bid dat de Geest het geeft.  

Tenslotte dat vraagt drie dingen, die je mee mag nemen als veranderd mens:

Het vraagt gebed of God je de weg wil wijzen en laten zien wat goed is.

Heer, wijs mij de weg. Leer mij waar mijn voeten veilig gaan.

Laat me die weg alleen, met mijn huis, met mijn Bijbelstudie of in de kerk ontdekken.

Zoals Mozes die weg steeds aan het volk mocht wijzen: uit Egypte, naar de zee,

Door het water heen, naar een nieuwe toekomst.

Het tweede is dat dit ook gehoorzaamheid vraagt. Wie in Jezus is, wie zijn genade kent,

Voor diegene die het doen van wat God van je vraagt niet een zware last.

Of het nu gaat over die thema’s van vorige week zondag: hoe ga ik om met geld,

met bezit, met vrienden, met drank, met seks. Of dat het gaat over moeilijke keuzes.

Of het gaat hoe je liefde toont voor familie, Oekraïners, buren, zondaars.

Wie Jezus volgt, en bidt om een weg: die wil die weg ook in vertrouwen gaan.

Mozes bad tot God en kreeg te horen dat hij zijn staf boven het water moest houden.

Het was wel vreemd geweest als hij dat dan niet gedaan heeft.

Het derde, en laatste, is dat dit ook leidt tot het loven van God.

Keer op keer staat hier dat God die doet tot eer van zijn naam.

Als de volken horen van de Israëlieten die bevrijd zijn, komen ze onder de indruk.

De Israëlieten breken uit in het loflied en staan de dansen en te zingen aan de overkant.

Als Mozes later aan zijn schoonvader vertelt wat er gebeurd is en God daarom prijst,

komt deze tot geloof en prijst de God van Abraham Isaak en Jakob.

Soms zijn mensen die net bekeerd zijn, die net het echte leven hebben leren kennen,

nog uitbundiger in het loven van God, dan degenen die die genade al lang kennen.

Dat oud en jong, lang geleden en pas bekeerd, dichtbij en verweg iedereen God mag prijzen,

en dat je levensweg zo een heilsweg: een weg naar Jezus mag zijn! Amen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: